Γράφει ο δημοσιογράφος Βασίλης Πανόπουλος

Δεν είναι μυστικό ότι πολλοί αυτοδιοικητικοί κινούνται ιδεολογικά ή κομματικά στον ίδιο χώρο. Έτσι, η συζήτηση για πιθανές μετακινήσεις δημάρχων προς την κεντρική πολιτική σκηνή δεν προκαλεί έκπληξη. Αντιθέτως, για κάποιους θεωρείται σχεδόν φυσική εξέλιξη.
Αν ένας δήμαρχος ονειρεύεται να κάνει το βήμα προς τα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας, δεν είναι κακό. Ο καθένας έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Έχει δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα, να δοκιμαστεί, να διεκδικήσει.
Αυτό όμως που δεν έχει δικαίωμα να κάνει, είναι να ζητά αναβάθμιση χωρίς απολογισμό.
Γιατί για να πας παραπάνω, δεν χρειάζονται επικοινωνιακά τεχνάσματα, φωτογραφίες, κορδέλες και ωραία λόγια. Χρειάζεται ένα πράγμα: αποδεδειγμένο έργο.
Έργα ανάπτυξης. Έργα που έφεραν πραγματική οικονομική ανάσα. Έργα που προσέλκυσαν επενδύσεις και νέο χρήμα στον τόπο — όχι απλώς ανακοινώσεις και «θα». Έργα που άλλαξαν την καθημερινότητα του πολίτη, όχι τη βιτρίνα της διοίκησης.
Γιατί η κοινωνία δεν τρέφεται με δελτία τύπου. Τρέφεται με αποτέλεσμα.
Όταν ένας δήμαρχος μπορεί να δείξει χειροπιαστά στοιχεία – νέες θέσεις εργασίας, σοβαρές υποδομές, χρηματοδοτήσεις που αξιοποιήθηκαν σωστά, υπηρεσίες που λειτουργούν και δεν ταλαιπωρούν – τότε δεν χρειάζεται να εκλιπαρεί για πολιτική στήριξη.
Ο ίδιος ο πολίτης τον σπρώχνει προς την κεντρική εξουσία. Γιατί βλέπει. Γιατί βιώνει. Γιατί συγκρίνει.
Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι το πιο σκληρό τεστ πολιτικής επάρκειας. Εκεί δεν κρύβεσαι πίσω από κομματικές ταμπέλες. Εκεί δεν μπορείς να κατηγορείς συνεχώς «τους άλλους». Εκεί φαίνεται αν μπορείς να διοικήσεις, να διεκδικήσεις, να συγκρουστείς όταν χρειάζεται και να φέρεις αποτέλεσμα — όχι απλώς να διαχειρίζεσαι την καρέκλα.
Αν όμως ένας δήμαρχος δεν έχει να επιδείξει το παραμικρό έργο πνοής, καμία σοβαρή οικονομική ανάπτυξη, καμία ουσιαστική αλλαγή που να βελτίωσε τη ζωή των δημοτών του, και παρ’ όλα αυτά ονειρεύεται βουλευτικά έδρανα και υπουργικές θέσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία.
Το πρόβλημα είναι η αυταπάτη.
Γιατί άλλο να ανεβαίνεις επειδή σε σηκώνει το έργο σου. Και άλλο να σκαρφαλώνεις στις πλάτες άλλων, ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα κοιτάξει κάτω.
Όταν έρθει η ώρα της κρίσης, ο δικαστής δεν είναι ούτε τα κομματικά γραφεία ούτε οι μηχανισμοί. Είναι ο λαός. Και ο λαός, όσο κι αν κάποιοι τον υποτιμούν, ξέρει να ξεχωρίζει τον εργατικό από τον ονειροπαρμένο.
Στην πολιτική, όταν κοιμάσαι, μπορεί να ονειρεύεσαι αξιώματα.
Όταν όμως ξυπνάς, μετράς έργα. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από φιλόδοξους τίτλους.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους που αντέχουν το βάρος της ευθύνης και όχι από ανθρωπάκια.
Και όποιος θέλει να ανέβει, οφείλει πρώτα να έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί μόνος του — όχι να στηρίζεται σε ξένους ώμους για να φανεί ψηλότερος.
- Κάνε like στη σελίδα neaait.gr στο Facebook για να είσαι ενημερωμένος για ΟΛΑ!






Εφημερίδα Δυτικής Ελλάδας
Χαραλαμπίδη 6, Αγρίνιο
Τηλ. 2641023138
Fax 2641023148
Email: info@neaait.gr


