Γιώργος Μακρής: Ο αυτοδημιούργητος ηθοποιός που δεν έμαθε να σωπαίνει! -Αποκλειστική συνέντευξη στο neaait.gr

Ο Γιώργος Μακρής δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός, είναι μια ολόκληρη ιστορία ζωής που κουβαλάει μέσα της πείσμα, αλήθεια και αστείρευτη δημιουργική ενέργεια.

Αυτοδημιούργητος, πολυδιάστατος και βαθιά αφοσιωμένος στην τέχνη του, έχει χαράξει μια πορεία που δεν βασίστηκε ποτέ σε «γνωριμίες», αλλά σε κόπο, επιμονή και ακεραιότητα.

Στη συνέντευξή του στο neaait.gr και στη δημοσιογράφο Αλίκη Οικονόμου, μιλά χωρίς φίλτρα για τα πρώτα του χρόνια στη Γερμανία, τις δυσκολίες του χώρου, τις αδικίες που τον πλήγωσαν, αλλά και για τη δύναμη που αντλεί από το κοινό του.

Με λόγο άμεσο, ωμό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο, ο Μακρής ξεδιπλώνει μια διαδρομή γεμάτη μάχες, αλλά και μια αταλάντευτη πίστη στην τέχνη και στην αλήθεια. Μιλά για όσα τον σημάδεψαν, για όσα τον κρατούν όρθιο και για όσα ετοιμάζει με πάθος, αποδεικνύοντας ότι η σκηνή δεν είναι για εκείνον απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής.

Ακολουθεί η συνέντευξη με τον ηθοποιό Γιώργο Μακρή:

Γιώργο, πού γεννήθηκες και τι εικόνες κουβαλάς από τα πρώτα σου χρόνια;

Γεννήθηκα στη Γερμανία, παιδί μεταναστών, με γονείς που μάτωσαν για να σταθώ εγώ όρθιος – και γι’ αυτό τους χρωστάω τα πάντα. Τον πατέρα μου τον έχασα νωρίς, αλλά μου άφησε κάτι που δεν πεθαίνει: αξιοπρέπεια και πείσμα.

Μεγάλωσα με βιβλία που μιλούσαν για μια Ελλάδα ένδοξη, περήφανη, δίκαιη… την ερωτεύτηκα πριν την πατήσω. Και όταν την γνώρισα από κοντά, είπα: «Δεν είναι δυνατόν… για την ίδια χώρα μιλάμε;» Άλλη στα χαρτιά, άλλη στην πράξη – γεμάτη αντιφάσεις, αδικία και “γνωστούς”. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν την παράτησα… γιατί κάποιοι από εμάς δεν μάθαμε να το βάζουμε κάτω, μάθαμε να την αλλάζουμε.

Μεγάλωσες Γερμανία; Πώς σε διαμόρφωσε αυτή η πορεία ζωής;

Ναι σωστά. Στη Γερμανία έμαθα τι σημαίνει πειθαρχία αλλά άντρας έγινα στην Ελλάδα, εκεί έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις χωρίς δίχτυ.

Και κάπως έτσι κουβαλάω μια ζωή σε τρεις πράξεις: γεννήθηκα εκεί, ανδρώθηκα εδώ… και όπως πάμε, θα πεθάνω πάλι εκεί. Δυσκολεύτηκα, και συνεχίζω να δυσκολεύομαι – γιατί εδώ δεν σε κρίνουν πάντα για το τι αξίζεις, αλλά για το ποιον ξέρεις. Ζούμε στη χώρα της ελευθερίας του λόγου… με μια μικρή υποσημείωση: “μέχρι να ενοχλήσεις”. Αλλά εγώ δεν έμαθα να σωπαίνω – κι αν είναι να πληρώνω το τίμημα, τουλάχιστον να λέω την αλήθεια.

Πότε ένιωσες ότι το θέατρο δεν είναι απλά επιλογή αλλά μονόδρομος για σένα;

Στα 6 μου, μια Γερμανίδα δασκάλα με ανέβασε σε σκηνή… κι εκεί μπήκε το μικρόβιο – χωρίς εμβόλιο και χωρίς επιστροφή. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο συνέχισα, γιατί κάποιοι βρίσκουν τον δρόμο τους νωρίς… κι εγώ βρήκα τη σκηνή.

Στα 15, ήρθα Ελλάδα για διακοπές και έπαιξα πρώτη φορά σε βιντεοκασέτα – ναι, τότε που το “rec” ήταν πιο τίμιο από πολλά “casting” σήμερα.

Κατάλαβα νωρίς ότι αυτό δεν είναι χόμπι, είναι κατάρα και ευλογία μαζί.

Γιατί το θέατρο δεν σε διαλέγει επειδή είσαι καλός… αλλά γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Ποια σχολή υποκριτικής τελείωσες και πόσο σε προετοίμασε για την πραγματικότητα του χώρου;

Τελείωσα τη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έναν χώρο που δεν μου έδωσε απλά γνώσεις… μου ξεκλείδωσε αυτό που ήδη υπήρχε μέσα μου. Εκεί καλλιεργήθηκα και άνθισα, έμαθα τι σημαίνει τέχνη και –κυρίως– τι σημαίνει λειτούργημα. Δεν με προετοίμασε για τον χώρο… με προετοίμασε για την αλήθεια της σκηνής.

Γιατί ο χώρος έξω είναι άλλο κεφάλαιο: σκληρός, άνισος και πολλές φορές άδικος, μακριά από την έννοια της αξιοκρατίας. Κρατάω ευγνωμοσύνη για τη σχολή και τους δασκάλους μου… αλλά βλέπω και την πραγματικότητα: εδώ ξεχνάνε – ξεχνάμε εύκολα τους ανθρώπους. Τους άξιους, τους ταλαντούχους.  Και θυμούνται πάντα τους “λακέδες” – μια λέξη που έμαθα εκεί μέσα, και δυστυχώς την βλέπω καθημερινά να επιβεβαιώνεται. Άξιος είναι ο δούλος ,ο λακές, ο γλύφτης.  Όποιος δεν έχει αυτά τα τρία είναι ενοχλητικός

Η πραγματικότητα της δουλειάς σου  ήταν όπως την ονειρευόσουν ή σε διέψευσε από νωρίς;

Η πραγματικότητα ενός ονείρου, στη χώρα μου, καμιά φορά μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη… και μάλιστα χωρίς διάλειμμα. Ονειρεύεσαι θέατρο, δημιουργία, αλήθεια… και βρίσκεσαι να παλεύεις με πόρτες κλειστές και “τυχαία” ονόματα σε λίστες.

Δεν με διέψευσε απλά – με προσγείωσε απότομα, χωρίς χειροκρότημα.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το χάος, βρίσκεις και κάτι ειρωνικά όμορφο: ότι αν αντέξεις εδώ, αντέχεις παντού. Το χιούμορ; Είναι η άμυνα μου… γιατί αν δεν γελάσεις, θα πεις αλήθειες που καίνε περισσότερο απ’ όσο αντέχουν.

Στη διαδρομή σου, ένιωσες ποτέ ότι η αξία σου δεν αναγνωρίστηκε όπως θα έπρεπε;

Δεν έχει αναγνωριστεί… ακόμα. Και το “ακόμα” δεν είναι ελπίδα, είναι απαίτηση.

Γιατί η αναγνώριση δεν είναι χάρη – είναι ευθύνη αυτών που κάνουν ότι δεν βλέπουν. Σε έναν χώρο που θα έπρεπε να μιλάει η αξία, τελικά μιλάνε οι γνωριμίες και τα “πρέπει”. Ντροπή σε πολλούς… όχι για το τι κάνουν, αλλά για το τι αφήνουν να συμβαίνει. Αλλά εντάξει, εδώ έχουμε ταλέντο στο να χειροκροτάμε το μέτριο και να φοβόμαστε το αληθινό.

Έχω νιώσει την αδικία στο πετσί μου, στην ψυχή μου βαθιά — και μάλιστα πολλές φορές, εκεί που περίμενα στήριξη. Κρίμα για συνεργασίες που χάθηκαν όχι γιατί δεν άξιζαν, αλλά γιατί δεν άντεξαν την αλήθεια. Δε άντεξαν το πως δε τους βόλευε. Γιώργο μου και Γιώργο μου… εύκολο να  λες “μπράβο”, δύσκολο να δεχτείς ότι κάποιος προχωράει. Όταν μπήκα και στην παραγωγή, άλλαξαν τα βλέμματα — “τι το θέλει κι αυτό;” είπαν. Σαν να υπάρχει όριο στο όνειρο… σαν να πρέπει να μείνεις εκεί που σε βολεύουν.

Αλλά η αλήθεια είναι απλή: ο καθένας βλέπει τον εαυτό του πρώτο και τον άλλον δεύτερο. Μόνο που το κοινό δεν μπερδεύεται για πάντα — βλέπει, κρίνει και στο τέλος ξεχωρίζει. Γι’ αυτό βλέπεις τόσα μέτρια πράγματα γύρω μας — όχι από έλλειψη ταλέντου, αλλά από φόβο.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που αξίζουν… και φαίνονται, όσο κι αν καθυστερεί.

Κι εγώ δεν ζητάω να με πιστέψουν — αργά ή γρήγορα θα με αναγνωρίσουν διότι δε θα τους αφήσει το κοινό να πράξει αλλιώς.

Πόσο συχνά συναντάς την αδικία μέσα στον χώρο της τέχνης;

Κάθε μέρα… κάθε ώρα… μερικές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια την ατάκα που λες. Βλέπεις τηλεόραση, σειρές, παρουσιαστές, θέατρο… και λες “ωραία, αυτός ποιον ξέρει;” όχι “τι αξίζει;”. Υπάρχουν και ταλαντούχοι βέβαια και άξιοι δεν τα ισοπεδώνουμε όλα. Η αδικία δεν είναι εξαίρεση, είναι σύστημα με ωράριο και υπερωρίες. Υπάρχει τόσο πολύ, που αν τη φορολογούσαν θα είχαμε ξεχρεώσει σαν χώρα. Αλλά ξέρεις κάτι; Όσο γελάμε με αυτό… τόσο το ταΐζουμε.

Θεωρείς ότι οι “γνωριμίες” καθορίζουν τελικά τις ευκαιρίες;

Το ρουσφέτι εδώ δεν είναι αμάρτημα, είναι τρόπος ζωής και επάγγελμα με πτυχίο και μεταπτυχιακό. Γνωριμίες ανοίγουν πόρτες που η δουλειά σου δεν θα ξεκλείδωνε ποτέ. Οι αξίες και η τέχνη μετρούν όσο μετράει ένας καφές στα υπουργικά γραφεία.

Και αν φωνάξεις, σου λένε “υπομονή” σαν να είναι το ταβάνι της ζωής σου. Το ότι αξίζεις παίρνεις δεν ισχύει …

Πιστεύεις ότι υπάρχει αξιοκρατία στον καλλιτεχνικό χώρο;

Αξιοκρατία; Μάλλον ένα μύθευμα που πωλείται μαζί με τα όνειρα των νέων.

Στην πράξη, εδώ μετράει ποιος θυμάται ποιον, ποιος έχει φίλους και ποιος υποστηρίζει γνωστούς. Η αξία δεν αρκεί ποτέ, ενώ το βόλεμα και η επιρροή δίνουν ρόλους και επιτυχία. Παίζεις “καθαρά”; Έτοιμος για απογοήτευση, αλλά τουλάχιστον κοιτάς τον καθρέφτη σου με περηφάνια. Κι αν γελάσεις με όλο αυτό… τουλάχιστον σώζεις την ψυχή σου πριν την πνίξει η υποκρισία.

Το φινάλε; Μην περιμένεις χειροκρότημα για την αλήθεια… μόνο για τη μάσκα που φοράς.

Πόσο δύσκολο είναι να επιβιώσεις οικονομικά ως παραγωγός σήμερα;

Να είσαι παραγωγός στην Ελλάδα σημαίνει να τρως καθημερινά τις αδικίες σαν πρωινό και να πίνεις υποσχέσεις σαν καφέ. Λίγοι κερδίζουν, οι περισσότεροι παλεύουν με τα άδεια πορτοφόλια και τη γραφειοκρατία που σου γελάει στα μούτρα.

Αξιοκρατία; Χαχα… ούτε στην ουρά για τα δημοτικά ουρητήρια δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Κάθε παράσταση είναι μάχη, κάθε συνεργασία… δοκιμασία υπομονής και στρατηγικής επιβίωσης. Θέλει κότσια – λίγη τρέλα αλλιώς βουλιάζεις πριν καν ανέβει η αυλαία.

Υπήρξε στιγμή που ένιωσες ότι «λύγισες» επαγγελματικά; Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Έχω λυγίσει… όχι από αποτυχία, αλλά από αχαριστία, ψέματα και συκοφαντίες που πέφτουν πάνω σου όταν παλεύεις τίμια και μόνος. Το πιο βαρύ όμως ήταν όταν έβλεπα την οικογένειά μου να στεναχωριέται για μένα, να πονάει για κάθε δικό μου δάκρυ… εκεί σε τσακίζει η ζωή. Από το 2007 μέχρι σήμερα παλεύω χωρίς πλάτες, χωρίς “έτοιμες” ευκαιρίες, με γεμάτη ψυχή αλλά όχι πάντα γεμάτο ταμείο.

Γιατί όταν είσαι μόνος, δεν γεμίζει εύκολα το θέατρο – τα έξοδα τρέχουν και η στήριξη είναι λέξη, όχι πράξη. Κι απέναντι; Επιδοτήσεις να μοιράζονται, γνωστοί να βολεύονται και οι ίδιοι να παίζουν σε “στημένα” παιχνίδια. Συνάδελφοι πέρασαν, πληρώθηκαν, αλλά μετά σιωπή… γιατί δεν βόλευε να πουν από πού πέρασαν.

Καμαρίνια με κλίκες, μπροστά χαμόγελα και πίσω θάψιμο – μια παράσταση χωρίς ήθος. Και την ίδια ώρα, κάποιοι διαχειρίζονται πολιτισμό χωρίς να σέβονται ούτε τον άνθρωπο ούτε τον κόπο του. Ντροπή… γιατί ο πολιτισμός δεν είναι εργαλείο, είναι ευθύνη – και κάποιοι την έχουν ξεχάσει. Συγγνώμη μόνο στην οικογένειά μου… γιατί άντεξα για αυτούς, και συνεχίζω – όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί είναι δίκαιο.

Κλείνω την απάντηση επειδή με πνίγει αυτό το βρώμικο σύστημα.. αυτή η υποκρισία του Υπουργείου Πολιτισμού, και των Περιφερειών της σιωπής — ο πολιτισμός δεν είναι τσιφλίκι, είναι φωνή και θα ακουστεί.

Τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα όρθιο;

Η υπόσχεση στον πατέρα μου… πριν φύγει, του είπα “θα σε κάνω περήφανο” – κι αυτό δεν αλλάζει, δεν σβήνει. Ακόμα παλεύω… και ναι, πνίγομαι πολλές φορές, συναισθηματικά και οικονομικά, αλλά δεν έμαθα να κάνω πίσω.

Είναι και μια εκδίκηση… όχι στους ανθρώπους που με αγάπησαν, αλλά σε μια πραγματικότητα που με δοκίμασε όσο λίγες. Οι θεατές είναι η δύναμή μου – αυτοί που με κράτησαν ζωντανό όταν όλα έδειχναν τελειωμένα. Και να το θυμούνται κάποιοι: θα γυρίσει… και όταν γυρίσει, ας αρχίσουν να τρέμουν.

Ποιες είναι οι πιο πικρές στιγμές που έχεις ζήσει επαγγελματικά;

Να παίζω σε σχεδόν άδειο θέατρο, να σκέφτομαι πώς θα πληρώσω συναδέλφους, να κοιμάμαι στο αυτοκίνητο και να μην έχω να φάω σε περιοδείες.

Να πουλάω το αυτοκίνητο μου για να καλύψω όσα οι Περιφέρειες μού χρωστάνε.

Και κάποιες φορές νιώθω ότι η χώρα παίζει μαζί μου παιχνίδια χωρίς κανόνες.

Αλλά έρχονται εκλογές… και τότε, ρε, θα σας λιώσω.

Υπάρχει αληθινή φιλία στον χώρο;

Κόψε το ένα χέρι τελείως… και από το άλλο κράτα μόνο ένα ή δύο δάχτυλα.

Τόσες αληθινές φιλίες μπορείς να κάνεις εδώ μέσα. Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια, συμφέροντα και κλίκες. Η φιλία στον χώρο είναι σπάνιο είδος, πολύτιμο σαν διαμάντι, και όποιος την βρει,  να την κρατά σαν θησαυρό. Οι υπόλοιποι… θα σου δώσουν χαμόγελο και μετά θα σε αφήσουν μόνο.

Ποια συνεργασία δεν θα ξεχάσεις ποτέ; Ποια συνεργασία σε σημάδεψε θετικά η και αρνητικά;

Καμία δε θα ξεχάσω. Η μοναδική συνεργασία που θα νοσταλγώ για πάντα είναι με τον Χάρρυ Κλυνν. Και ο Γιώργος Μαυράς, νέος συνάδελφος που έφυγε νωρίς, πάντα στη καρδιά μου.

Οι υπόλοιποι; Άστους να νομίζουν πως η τέχνη είναι παιχνίδι. Όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι. Είχα και  καλές συνεργασίες αλλά ως εκεί…

Χάρρυ και Γιώργος μου δίδαξαν τι σημαίνει αληθινή τέχνη και σεβασμός.

Η μνήμη μου κρατάει όσους άφησαν φως, όχι σκιές.

Πιστεύεις ότι η επαρχία αντιμετωπίζεται με την ίδια σοβαρότητα σε σχέση με τα μεγάλα κέντρα;

Η επαρχία είναι η βάση μου. Κάθε γεμάτη αίθουσα σε μια μικρή πόλη με διδάσκει τι σημαίνει σεβασμός και πραγματική σύνδεση με τον θεατή.

Αλλά και στα αστικά κέντρα υπάρχουν θεατές που αγαπούν και στηρίζουν τη δουλειά με πάθος. Σ’ όλους αφιερώνω τις παραστάσεις μου, γιατί η τέχνη αξίζει παντού και δεν έχει γεωγραφία.

Τι έχουμε να περιμένουμε από σένα; Πότε να σε περιμένουμε και πάλι Αγρίνιο;

Ναι, έρχομαι και θα ξαναέρθω, να το θυμάστε!

‘’Ο Κατά Φαντασίαν Αγενής ‘’θα εμφανιστώ με την κλασική μου κωμωδία τον Νοέμβριο.

Έρχεται και το  stand up μου – με τίτλο ‘’Καιρός Ήταν’’, για να γελάσουμε δυνατά αλλά και να ανασάνουμε μέσα στον κακό χαμό γύρω μας.

Ως παραγωγή έχω έτοιμη και συναυλία: ‘’Οι Μουσικοί του Δρόμου’’, φωνές που αγγίζουν καρδιές.  Κύριε Δήμαρχε Αγρινίου, πότε θα μας φιλοξενήσετε και εμάς;  Ετοιμάζουμε εμπειρία, όχι απλά παράσταση.

Πότε θα σας δούμε στην Παπαχαραλάμπειος Αίθουσα στην Ναύπακτο;

Κυριακή 3 Μαΐου, 18.00 απόγευμα και 20.45 βράδυ.

Η συναυλιακή κωμωδία μου ‘’Η Γκόλφω Τα Λέει Αλλιώς ‘’θα φέρει γέλιο, συγκίνηση και μουσική σε όλη την Ναύπακτο.

Δεν είναι απλή παράσταση· είναι εμπειρία για καρδιά και μυαλό.

Ελάτε να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να θυμηθούμε γιατί αγαπάμε την τέχνη.

Κάθε χειροκρότημα εκεί θα είναι δικό σας μάθημα και δικαίωση για την προσπάθειά μου.

Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στον χώρο της τέχνης σήμερα, ποιο θα ήταν;

Θα έδινα τέλος στην αδικία, τα ρουσφέτια και την καπηλεία ψυχών και χρημάτων.

Θα υπήρχε αξιοκρατία και σεβασμός για τον κόπο και το ταλέντο, όχι μόνο για τις δημόσιες σχέσεις. Θα ήθελα οι θεατές να βλέπουν έργο με ψυχή και όχι προϊόν πολιτικής ή πελατειακής διαχείρισης. Όταν έρθει η μέρα που θα γυρίσει, ας τρέμουν πολλοί που νομίζουν ότι η τέχνη είναι παιχνίδι. Μέχρι τότε, παλεύω, πνίγομαι συναισθηματικά και οικονομικά, αλλά δεν θα τα παρατήσω ποτέ.

Αλίκη Οικονόμου:

Γιώργο σε ευχαριστούμε που μας άνοιξες την καρδιά σου – την ψυχή σου. Μίλησες με λόγια αληθινά  χωρίς φίλτρα.

Γιώργος Μακρής::

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ενημερωτικό σας ιστότοπο  neaait.gr  που με φιλοξένησε, στήριξε και στηρίζει τη δουλειά μου. Η στήριξή σας δίνει φωνή στην αλήθεια και δύναμη στην τέχνη.

Σας ευχαριστώ που κρατάτε ζωντανή την αγάπη για το θέατρο και για τη σκηνή.

Κάθε άρθρο σας έγινε βήμα για μένα και κάθε λέξη σας για τις δουλειές μου αναπνοή για το κάθε έργο μου… Με τη βοήθεια σας, συνεχίζω να παλεύω για όσα αξίζουν.

# ΝΕΑ

• Κάνε like στη σελίδα  neaait.gr στο Facebook για να είσαι ενημερωμένος για ΟΛΑ!